Geluk

Veren. Gevonden in een wei in de Betuwe. Foto Mirjam Janse 2020

Geluk zit in een klein hoekje. Geluk wacht tot ik bereid ben stil te worden en me te laten omarmen door het moment. En hóp, er is ruimte voor geluk. Als je nu denkt, ja, dat stil worden, dat is wérk, dan heb je het mis. Stilte is met aandacht in het moment zijn en dat moment is er. Nu.

De betekenis van geluk, van gelukkig zijn, gaat veranderen in 2021. Ons bewustzijn verandert en dus onze voorkeuren en prioriteiten. Een nieuw concept van wie we zijn bepaalt ook de interpretatie van onze ervaringen. Onze herinneringen worden sterk beïnvloed door de gedachten we de ervaringen van toen hebben meegegeven. Die interpretatie van ervaringen van toen verandert dit jaar.

De komende maanden worden pittig. Bereid je voor op desillusies en teleurstellingen. Teleurstellingen horen bij het leven, maar zullen je confronteren met jezelf. Waar sta je, wie ben je, wat verwacht je?

Sinterklaas bestaat niet. Het was de grootste schok voor mijn moeder als kind. Hoe kon het dat de mensen waar ze het meeste vertrouwen in had, haar ouders, tegen haar konden liegen en het ook nog heel gewoon vonden om te doen? Mijn moeder heeft de oorlog doorstaan, de hongerwinter en de schietpartij op de Dam, maar de teleurstelling dat de goedheiligman een goedbedoelende buurman was en de cadeautjes uit eigen zak betaald werden is altijd blijven knagen aan haar vertrouwen in autoriteiten.

We dansen nu op het scherp van het mes.

Meer lezen

Ground while Meditating

Ground while Meditating. Mirjam on the importance of grounding while joining a group meditation. Recorded in Het Amsterdamse Bos on the 1th of December 2020.

Nieuw

Foto Mirjam Janse, Westerpark, Amsterdam, december 2020

Zou het echt zo kunnen zijn, dat in één dag duizenden schellen van de ogen vallen, alle harten open gaan en inzichten als rijpe vruchten aan de bomen hangen en geplukt kunnen worden door wie maar wil? Zou het kunnen dat we als vanzelf knopen kunnen ontwarren en plots duidelijk zien dat dit punt met dat punt verbonden moet worden om het grote plaatje van het leven te kunnen zien?
Kan het zijn dat generaties oude vertrouwde patronen rafels vertonen, die nu afgehecht mogen worden? Kan het zijn dat de pijn van je moeder, van je grootmoeder, van haar grootmoeder, nu geheeld mag worden? Dat vergeven een daad is die licht uitstraalt? Gewoon omdat je geen boosheid meer voelt over wat er ooit is gebeurd en je hen niets wenst te verwijten? Omdat je geen schuld hebt aan wat er toen mis is gegaan. Omdat boete doen geen verplichting meer is. Het gevoel dat je strot wordt dichtgeknepen wordt een herinnering. Zou het echt kunnen dat je je in één dag vrij voelt tot in het diepst van je ziel?

Sommigen zeggen dat 21 december die dag is.

Meer lezen

Stemmen

Foto Mirjam Janse 2-20, Jordaan, Amsterdam

Eerst even iets zeggen over onpartijdigheid. Dat bestaat niet. We zijn allemaal partijdig, want we zijn allemaal flink geprogrammeerd door onze opvoeding en onze omgeving en gekleurd door onze ervaringen. Onpartijdig zijn is een loffelijk streven, maar lastig te realiseren. In de duizenden jaren die de mens op aarde rondloopt zijn er honderden omwentelingen geweest in de macht, in de voorschriften en in de toegestane expressie van de mens. Ontelbaar veel nieuwe manieren van indelen van partijen zijn ontworpen om machthebbers aan de macht te houden en ervoor te zorgen dat ze nog rijker en machtiger werden. Degenen die bepaalden wie bij welke partij hoorde hebben altijd goed gebruik gemaakt van publiciteit, roddel en onderdrukking.
Niks nieuws onder de zon. Lees de geschiedenis er maar op na. Bedenk dan wel dat onze geschiedenis geschreven wordt door de winnaars. Verliezers verliezen hun stem.

Tja, stemmen, een stem hebben. Is wel een puntje nu! Een stem hebben wil zeggen dat je stem telt, dat je gehoord wordt, en dat je invloed hebt op besluiten die genomen worden over zaken die jou aangaan. Die besluitvorming rammelt nu behoorlijk. Rechtvaardigheid, openheid, evenwicht, zijn het loze kreten? Het doet me denken aan het liedje ‘We zijn op de wereld om mekaar te helpen, niewaar! uit het tv-programma ‘Het schaep met de 5 pooten’ uit 1969. Hoe vanzelfsprekend klonk het.

Het gaat mij werkelijk minder om de keuze van een president of andere autoriteit dan om een eerlijke strijd. Het gaat mij om openheid en vrijheid van meningsuiting. En dat recht staat op de tocht. Er is zo’n enorme druk op de media dat er van een vrije pers weinig over is. Als ik een link deel van een interessante video die een andere visie weergeeft dan het acht uur journaal en zie dat de video binnen vijf minuten van internet is afgehaald, schrik ik toch.
Niemand toont zich aansprakelijk. Censuur is er altijd geweest, maar lijkt nu de gewoonste zaak van de wereld. En dat raakt iedereen.

Partijdigheid dient mensen in hun streven naar een bepaalde positie in deze wereld. Neutraal waarnemen van deze partijdigheid en streven naar openheid en een dialoog dient de ziel.

Meer lezen

Verschuivingen

Effe niet NU. Foto Mirjam Janse, A'damse bos, nov 2020

Wat een helse week hebben we achter de rug! Enerverend heet dat netjes, maar ik denk dan ja dúh, piekeren, onmacht, verdriet, slaaptekort en wantrouwen hebben toch iets meer effect dan het woord enerverend zegt. Het werd deze week zo duidelijk dat wat wat zich op het wereldtoneel afspeelt onnavolgbaar is, gelaagd, geheim, en dan ook nog frauduleus, crimineel, disrespectvol en manipulatief, maar ook vol goede wil en intentie, en met visies die verder gaan dan velen kunnen bevatten.

Buiten ons gezichtsveld spelen zich hele andere dingen af dan we op tv zien en wat social media brengen. Dat lijkt opzet, want de censuur is nog nooit zo groot geweest. Waar is het vertrouwen van autoriteiten in de kleine mens, de bescheiden mede-speler?

Of is het het omgekeerde? Beginnen we onze grootsheid te beseffen? Kunnen we zelf heel goed uitmaken wat goed en gezond voor ons is en wie we vertrouwen?  Zijn we daarmee geen kleine speler meer? Hebben we een stem die luid en duidelijk klinkt zodra we inzien dat het aan onszelf is onze bewegingsvrijheid en gezondheid te beschermen?

Meer lezen

Teveel

Portable Horizons. Foto Harm Kuiper, Amsterdam

Welke draagkracht is er nodig om de verbijstering over de gang van zaken aan te kunnen? Welk uithoudingsvermogen is er nodig om het feest van het leven te blijven vieren? Welke veerkracht is er nodig om keer op keer terug te veren en op onze voeten terecht te komen?

Er gebeurt veel in korte tijd. Uitspraken van autoriteiten zijn zo ‘in our face’, dat we bijna met stomheid geslagen zijn. De besluiten die buiten ons om genomen worden hebben zulke verstrekkende gevolgen voor onze relaties, onze kinderen, ons werk en onze plannen voor de toekomst, dat er op de vragen hierboven geen eenduidig antwoord mogelijk is. Teveel onbeantwoorde vragen geeft een gevoel van tekort komen.

Op de foto hierboven sta ik met een aantal houten latten onder mijn arm. De foto was deel van mijn beeldende kunstproject ‘Portable Horizon’ in het Marnixbad in Amsterdam. Toen al, jaren geleden, wilde ik aan iedereen een draagbare horizon geven met de uitnodiging verder te kijken dan hun neus lang was, verder dan hun eigen wereldje.
Ik zeg nog steeds dat de horizon dáár ligt waar je hem legt. En waar jij ‘m legt is afhankelijk van waar je staat. Als je boven op een berg staat ligt de horizon ergens anders dan als je beneden in het dal staat. En als je binnen zit en zelden naar buiten kijkt, is er dan wel een horizon?

Als je de berg durft te beklimmen is er een groots uitzicht en blijkt de horizon, daar waar hemel en aarde elkaar raken, verder te liggen dan je ooit voor mogelijk hield. Er is meer te zien en te beleven dan wat je verteld is. Wat je nu kunt ervaren is de manifestatie van een transformatie die we eigenlijk diep van binnen gewenst hebben. De ervaring is verdorie alleen een stuk pittiger dan we verwachtten.

Meer lezen

Werken met je gidsen I, 6 en 7 maart 2021

Werken met je gidsen, een praktische en verhelderende cursus! Nu is het de hoogste én de juiste tijd om te weten wie je bent in contact met andere energiën. Hoe je die energiën noemt maakt weinig uit, engelen, gidsen, spoken of entiteiten. Soms hoor je uit het niets een stem tegen je praten of je … Meer lezen

Data: za 06 mrt 2021, zo 07 mrt 2021. Klik hier voor meer informatie

Aarden nieuwe stijl, een avond

Kom met je voeten op de grond in vol bewustzijn van wat er zich in en om je afspeelt. Aarden houdt je gezond en kalm. Reageer flexibel op wat er in het dagelijks leven op je af komt. Juist nu! Wegens de restricties is deze workshop uitgesteld tot een nader te bepalen datum.

Klik hier voor meer informatie

Jelly

Stoelendans. Foto Mirjam Janse, Buurtboerderij Amsterdam, augustus 2020

Een rups verandert in een vlinder en zit daartoe ‘n poosje in een cocon. In die cocon zit dan snel geen rups meer én nog geen vlinder. Hoe zit dat? Waar blijft die rups? Wat gebeurt er in die cocon? En weet de rups van de vlinder?
Het antwoord op die vraag verraste me. In de tijd waarin het wezen rups overgaat in het wezen vlinder bevindt het zich in een staat van ’jelly’. In een cocon vindt een volkomen natuurlijke transformatie plaats van rups naar vlinder door tijdelijk in een staat van vormeloze vloeibare dril, ‘n soort jelly, te zijn. Een rups weet wanneer en hoe het zich dient over te geven aan het vormeloos zijn. Maakt het wezen rups zich druk over de vorm waarin het transformeert? Moet het wezen vlinder nog weten hoe het zich als rups dient te gedragen? Welnee, het wezen weet dat het klopt.

Misschien is deze lockdown wel onze cocon. Misschien zijn we vergeten vertrouwen te hebben in wat er uitkomt. Soms transformeer je als je droomt, of als je huilt, afwast, of als je tekeningen maakt of in de tuin werkt. Het gebeurt als je er niet bij nadenkt, als je je overgeeft. Ziek zijn is ook een vorm van transformeren. Het lichaam dwingt het wezen tijd te nemen om te coconen zodat het kan helen.

Denken, twijfelen, je zorgen maken, we doen het uitgebreid, maar het is een heel klein deeltje van wie en wat we zijn. We zijn zo veel méér. In een staat van jelly zijn is heel natuurlijk en eigenlijk een genade. Een overgave aan wat ons natuurlijk drijft, van binnenuit. Tijd om bewust te worden van het wezen mens en ons vermogen onze wereld vorm te geven.

Het is waar, het kan lastig zijn om, na maanden spartelen in jelly, nog helder te zien welk perspectief we hebben. Door al die onbegrijpelijke en soms schadelijke regels wordt een flink rookgordijn opgetrokken en raakt het uitzicht verduisterd.
Dan helpt het als je jezelf toestaat deze wereld als schouwtoneel te zien en je persoonlijke ervaringen als het script. Dan besef je dat je regisseur, acteur en belichter in één bent…

Zou ons de tijd gegund worden om te ‘coconen’ en een visie te ontwikkelen die nieuw is?

Meer lezen