Anders
Het is stil. Stiller dan gewoon stil. Ken je dat, dat je een ruimte binnen loopt en de stilte op je valt, net als hitte dat kan. De stilte is bijna tastbaar aanwezig. En tegelijkertijd is er enorm veel lawaai in de wereld.
Toch is het alsof deze stilte een uitnodiging inhoudt om nog meer naar binnen te keren en de ruimte in jezelf te verkennen, terwijl, en dat is het spannende, je gewoon bezig blijft, actief blijft, in de wereld buiten je. Het is alsof de stilte van binnen door alles wat je zegt en doet, in elk gebaar dat je maakt, heen schijnt. Een stralend mens ben je dan. Klinkt wel goed, hè.
Stil kunnen zijn in een wereld die sneller en luider enorm veel lawaai produceert is meer dan waardevol, alleen, het is een noodzaak.
Blijf alert op verstoringen van je innerlijke rust en stilte, maar ook van je autonomie en je heilige ruimte.
Ik schrijf dat nu zo, omdat het kopje onder gaan in gevoelens van onveiligheid, twijfel en onzekerheid over hoe het nu verder moet, heel menselijk is, nu iedereen met zoveel persoonlijke en politieke conflicten geconfronteerd wordt.
Ik herinner me een tekst die populair was in de zestiger jaren. Desiderata, geschreven door de Amerikaanse dichter en advocaat Max Ehrmann in 1927. Zijn boodschap is nog steeds betekenisvol.
Hij schrijft onder andere: Wees kalm te midden van het lawaai en de haast, en bedenk welke vrede er in stilte kan heersen.
Mijd luidruchtige en agressieve mensen. Ze zijn een bron van ergernis voor de geest.
En ook: Houd vrede met je ziel in de lawaaierige verwarring van het leven. Met al zijn klatergoud, somberheid en vervlogen dromen, is dit toch nog steeds een prachtige wereld.
En ik zeg dat het mooi is, dat in die stilte zoveel meer te ervaren is. Nergens anders staat de deur zo ver open naar het bewust zijn deel uit te maken van de eenheid van alles.
Ware innerlijke stilte is een stap naar het ervaren van oneindigheid.