Donkere sokken aantrekken bij een lichte spijkerbroek, nee, dat in geen geval! Terwijl ik vanochtend dacht, heerlijk makkelijk, ik spring zo uit bed, hóp, in de kleren die voor het grijpen liggen en ik ga aan het werk, maar nee. Ik trek toch de donkere sokken en de lichte broek maar uit en besluit meteen ook die koude douche te nemen. Alles uit dus, nat worden, afdrogen en dan de lichte sokken aantrekken. Het neemt tijd, maar ik win er tijd mee. Hoe kan dat. Dat kan omdat de hele dag een kleine ergernis met je meeslepen ongemerkt veel energie vreet. Aan grote zaken kun je je ergeren, je kunt er kwaad om worden of er flink ruzie over schoppen, maar dan gaat het om een duidelijke zaak zoals een politiek conflict, het gedrag van de overheid of het onvermogen van alle betrokken partijen om een oorlog te stoppen. Maar het zijn die kleine stekertjes die blijven prikken als kwalijk zoemende muggen. En uiteindelijk gaat het ergeren over in etteren.
Je kunt zeggen waar maak je je druk over. Een kleinigheidje. En gelijk heb je! Maar het zijn die kleinigheidjes die bij mij passen, die mijn karakter kleur geven. En als beeldend kunstenaar ben ik gewend geraakt aan harmonie zien en creëren in kleur, vorm en maat, dus irriteert disharmonie mij, zoals vandaag. En als coach en helder waarnemer van het energieveld in en om mensen is het zelfs nuttig om te zien waar de harmonie ontbreekt. Dan zoek ik de stekertjes op die van hem of haar een minder sprankelend mens maken en werk ik aan het herstellen van de harmonie.
Op veel plaatsen is harmonie ver te zoeken. En dat heeft effect op ons welzijn. Er wordt een stevig beroep gedaan op ons vermogen onszelf weer in harmonie, in evenwicht, te brengen. En dat evenwicht is noodzakelijk om een volgende onverwachte klap of prikkende steker te kunnen pareren.
Er zijn beproefde manieren om je herstel te bevorderen. Denk aan yoga, Qigong, in de natuur wandelen, zwemmen, zingen, muziek maken of horen, praten met iemand die je hoort. Allemaal bewezen leveranciers van fysiek en emotioneel evenwicht. Je lichaam biedt je prachtig gereedschap!
Het helpt wel als je wat oefening hebt, zodat het bijna automatisch gaat, dat herstellen. Dus elke dag een stuk lopen, piano spelen of lekker eten.
Een stuk lastiger is het om die bekende, maar ongrijpbare onruststokers te neutraliseren. Want in je eentje de vervuiling van water, lucht, voedsel en onze omgeving aanpakken is lastig. Daar is samenwerken met anderen noodzaak. Gesprekken raken ook vervuild, communicatie ook, politiek ook, de financiële wereld ook. Niks nieuws onder de zon. bedenk dat nu alles zo rap gaat de vervuiling ook sneller toeneemt.
Herstel van evenwicht wensen helpt. Denk aan danken voor het eten, mediteren voor vrede en tegen je planten en je auto praten. Ik noem maar wat. Bewust zijn van de vervuiling én van je vermogen creatief te zijn en met nieuwe initiatieven te komen helpt ook. En die intiatieven zijn overal te vinden als je goed kijkt.
Wat blijft helpen is de moeite nemen om te luisteren, te protesteren, ergens voor te staan.
Nu we er, hatsjekidee, actieve DNA strengen bijkrijgen, de atmosfeer al een hogere trilling kent, en er scharen engelen luid staan te zingen in onze oren, dan is de wens om alles op een hogere frequentie te laten trillen geen gek idee. Te beginnen bij onszelf. Herken sneller je stekertjes en kom in actie.
Zwarte sokken bij bruine schoenen, jekkel! Ach, wat maakt het uit. Niks.