Lerarentekort

Als reactie op het lerarentekort overwegen scholen een vierdaagse schoolweek in te voeren. Dat tekort is al een interessant gegeven, maar waar gaan ze de vijfde dag aan besteden? Een van de ideeën is die dag te besteden aan ’Bildung’, aan het ontwikkelen van sociale vaardigheden, persoonlijkheid en karakter.
Goed plan! Nuttig! Maar ik schiet er ook van in de lach. Wat zijn we toch een malloten door eerst het kind met het waswater weg te sodemieteren en dan met een heel duur hengeltje te proberen dat kind er weer uit te vissen!
Wanneer zijn de lessen handvaardigheid, tekenen, sport en muziek eruit gegooid, ’weg’ bezuinigd? Wanneer heeft wie besloten dat die vakken wel gemist kon worden?
We halen ze eruit, missen ze toch en doen dan enorm veel moeite om ze weer binnen te halen. Het wiel wordt telkens weer uitgevonden, krijgt een zetje, draait, het verveeld of stoort, hup, nieuw wiel.
Maar dat wiel draait langzaam, veel te langzaam. Als één op de zeven jongvolwassenen een burnt-out heeft en er kinderen van 5 zijn, die overspannen zijn, dan is er iets behoorlijk uit evenwicht geraakt. Als rotjes afsteken ouderwets is en bommetjes onder auto’s het ware werk met oudjaar, dan missen we daadwerkelijk iets. Als jongeren een man van 73 in elkaar trappen, omdat hij vraagt of ze het vuurwerk elders willen afsteken, is dat niet alleen misdadig, maar ook een teken van onmacht en een gebrek aan bewustzijn. Van die jongens, ja, maar ook van ons!

Bewust worden doe je door naar jezelf te kijken en te zien wie en wat je bent in het omgaan met anderen. Bewust worden is een naar binnen keren en zeker zijn van je eigen mooie waardevolle betekenis in dit leven. Weten dat alles wat er gebeurt zin heeft en wat je ziet mogelijk verschilt van hoe het aanvoelt, maar er wel degelijk de juiste vorm voor is.
Generaties hebben het bewust worden nauwelijks benoemd, al waren er altijd teksten die gingen over het goddelijke in onszelf herkennen en eenheid en waarheid boven het uitoefenen van macht stellen.

Om op de vijfde schooldag een programma aan te mogen bieden moet je beschikken over een lesbevoegdheid of een didactische aantekening. Hoezo?

Zou het geen goed idee zijn om mensen met kennis, die normaal weinig wordt aangeboden op scholen, aan het woord te laten? Ik denk bijvoorbeeld aan een astroloog, een mesoloog of een osteopaat, een biologisch dynamische tuinder, een nulpunt energie onderzoeker, een bouwer die uitsluitend hout gebruikt, een ontwerper die met natuurlijke geverfde stoffen werkt, iemand die spreekt over fake news en de gevolgen daarvan, de werkelijkheid van bankzaken,… okee, genoeg. Het idee is duidelijk. Aarden, praten over hoe om te gaan met verdriet, lichaamsbewustzijn, Eckhardt Tolle, Julia Cameron, voedingsleer, ambachtelijk werk, allemaal ook zinnig. En vraag professoren, advocaten, gemeenteraadslieden, milieu-activisten, soldaten en dichters ook een bijdrage te leveren. Gewoon, als bijdrage aan de toekomst!

Een beetje kleur terug laten komen mag ook wel. Eigenheid, speelsheid, creativiteit, intuïtie, dat soort dingen. Dat geeft zin in het leven, dat ontspant en maakt dat een mens zichzelf weer ziet als deelnemer aan een gemeenschap, aan een groter geheel.

Er gebeurt al veel opbouwends, zeker, maar het zou goed zijn als ‘Bildung’ onlosmakelijk aan onderwijs verbonden zou zijn. Het is natuurlijk aan iedereen zélf om te kiezen voor bewustwording en helder te krijgen welke kant men daarna op wenst te gaan. Maar om met z’n allen dóór te kunnen is sociaal én spiritueel bewust zijn essentieel.
Mooi dat de energiën van dit jaar 2020 wel eens onbekende en uitdagende ideeën in je hoofd kunnen doen opkomen. Moge het kleurige en oorspronkelijke ideeën, plannen en verhalen zijn!

En ik.

Het goud in je hart vinden, wolken roze energie ervaren, een parelmoeren gevoel in je vingertoppen krijgen, en je de kristallen piramide in je twaalfde chakra gewaarworden, … het zal allemaal wel. Ik neem het ook serieus, hoor, maar als de brug tussen deze realiteit en de hogere sferen een iel hangbruggetje wordt, dan zeg ik ‘laten we eerst maar ‘s een stevige brug bouwen’. Dan kun je makkelijker heen en weer tussen hemel en aarde, zonder angst dat de uiterst dunne touwtjes van de hangbrug het begeven.

Kijk, ik ervaar ook wel degelijk dat de boel aan het verschuiven is! En ik merk ook best dat we, bedoeld of onbedoeld, gevoeliger worden, en dus ook voelen dat er wat wringt.
Dit jaar heeft een bijzonder getal, 2020. Dit jaar mag er nieuw en duurzaam evenwicht ontstaan in de wereld, tussen mensen, en in mensen zelf. Samenwerken is nu noodzaak om interessante openingen te vinden in wetenschap, kunst en politiek. En zonder precies te weten wat het hart wil, bereid zijn het gekissebis tussen hoofd en hart weg te wuiven. Dan kan het hart spreken.

 Mirjam Janse 2020

Deze tekst mag gedeeld worden, in zijn geheel, en met vermelding van de auteur en de website.

In de wind

Gevoelig? Een enorme storm van kosmische energiën gaat al maanden tekeer en raakt velen in het hart, het hoofd en lichaam. Er is geen ontkomen aan. Ik krijg van veel cliënten te horen hoe misplaatst ze zich voelen nu hun baan begint te knellen, de baas onbetrouwbaar blijkt, er misbruik plaats vindt, hun kinderen onbereikbaar zijn en hun partner anders in elkaar blijkt te zitten dan ze hadden gedacht. Dat ze niet kunnen slapen, iets zinnigs willen doen en eindelijk van al die pijn, die trauma’s, dat verdriet, die vermoeidheid, af willen. Prachtige ‘wake-up calls’ kan je zeggen, maar als alle bellen tegelijk afgaan is het knap lastig staande te blijven en recht vooruit te lopen!

Als het stinkt, stinkt het voor iedereen, als het regent wordt iedereen nat en als het waait staat iedereen in de wind. En dus lopen er nu veel mensen gestrest, vermoeid, verdrietig, teleurgesteld en gefrustreerd rond, met een flinke identiteitscrisis onder de arm en een tas vol pijnlijke herinneringen. Het zou mooi zijn de stormen een naam te kunnen geven en met veranderen te beginnen, maar het raast nog even door dit jaar. Dus niks ervan!

In de zomer was het nog mogelijk om de ongemakken te duiden als stap in het proces van transformatie. Zo van ‘Voel jij je ook zo emotioneel?’, ‘Heb jij ook last van pijnlijke bovenbenen, zere botten, stijfheid?’, ‘Doet jouw computer, telefoon, tv, ook gek?’, ‘Gaan er bij jou in de buurt ook zoveel mensen dood?’. Je werd je , soms met een klap, bewust van de noodzaak patronen te veranderen. Om weer goed in je vel te zitten hielp het je te realiseren wat er geblokkeerd was, vast zat, en daar wat aan te doen. Dat gaf iets van betekenis aan het rot en ongemakkelijk voelen.
Maar de afgelopen maanden lijken alle tapijten tegelijk onder je voeten vandaan getrokken te worden!

Deze uitermate onrustige tijden benutten om tot inzicht te komen en een nieuw spoor uit te zetten in het zand van de woestijn van mogelijkheden kan ook. Ik zeg woestijn, want jee, wat wordt ons een rotzooi aangeboden! Aan nieuws, aan zorg, aan medicijnen, aan politieke ideeën, aan oordelen…
Er is véél dat je uit je concentratie haalt en achteloos maakt. Kiezen om dan maar niet meer te kiezen is dan heel verleidelijk. Want, tja, jezelf serieus nemen en zeggen dat jij er ook toe doet is zeggen dat je iets waardevols met je leven wenst te doen. En weten wie je wezenlijk bent, welke talenten je hebt, wat je hart en je geest werkelijk nodig hebben, vraagt om onderzoek en om moed.
En toch.

Er wordt flink aan de koorden getrokken waarmee iedereen vast zit aan zijn vermeende identiteit, baan, inkomen, familie, voorouders…
De kunst is het je zo min mogelijk te identificeren met de storm. Je naar het oog toe te bewegen.
Als je serieus neemt wat je raakt en er niet van wegloopt, ontstaat er ruimte om te ontspannen.
Blijf er bij, wat er dan ook aan gevoelens en gedachten boven komt.

Het is bijna 2020, het jaar van de manifestatie van de transformatie, de grote verschuiving die in 2012 begonnen is. Mensen, organisaties en overheden worden aangesproken op hun bijdrage aan deze wereld. Leven we in de wereld die we wensen? Zijn we gelijkwaardig, zijn we vrij, mogen we voor onszelf zorgen zoals we dat willen? Zijn we het ergens over eens?
Welnee, eens zijn we het niet en dat worden we ook niet. Maar ruimte creëren om jezelf en anderen tijd te geven zich te ontwikkelen tot een bewuste deelnemer aan deze verandering is wél een goed idee.

Dus laat de wind door je hart waaien en om je hoofd gieren en blijf staan. Stap uit de overlevingsstand en ervaar wat je wenst te ervaren, zonder je bedreigd, bekritiseerd of aangevallen te voelen. Vind je innerlijk licht, je anker, en waardeer wie en wat je bent.
Heb hele mooie dagen.

 Mirjam Janse 2020

Deze tekst mag gedeeld worden, in zijn geheel en met vermelding van de auteur en de website.

Het kan alle kanten uit!

Beste medereiziger,

de transformatie is zich aan het voltrekken, of je het nu merkt of niet. Jij verandert als individu en als deel van het grote geheel. Zicht hebben op de uitkomst is lastig, want we moeten nog wennen onze nieuwe talenten en vermogens. Wat je wél kan merken is dat je gevoeliger wordt en innerlijk wéét wat wáár is voor jou. Dat kan tot confrontaties met je omgeving leiden.

Je lichaam is bereid om informatie te ontvangen én je hebt de intentie om te veranderen. Dat samen bespoedigt het proces van transformatie. Je lichaam weet hoe het zich moet aanpassen aan de nieuwe ’input’. De blauwdruk in elke cel verandert en begint uit te kristalliseren. Daarmee wordt elke cel een ontvanger van informatie en een zender, net als een kristal in een ouderwetse radio. Je lichaam was natuurlijk al een hele goede ontvanger en zender, maar dit wordt nu in een rap tempo sterker. Het zorgt voor nieuwe en soms onbekende fysieke sensaties. Het beste is het gewoon te laten gebeuren.

Heb geen haast, geef het de tijd. Laat de kosmische winden de ramen open rukken! Gun jezelf uitzicht op een gloednieuwe horizon! Laat je niet van je stuk brengen, maar blijf bewust en weet dat je begeleid wordt. Als transformational Coach draag ik daar graag mijn steentje aan bij.

Wees welkom.

Mirjam