Blogs

Wat knettert het dit jaar in de wereld, in de kosmos, in onszelf! Bijna niet bij te benen. Ach, dat bijbenen doet het hoofd. Het hart en het lijf weten prima hoe ze zich moeten overgeven aan de stroom van gebeurtenissen, ervaringen en sensaties. Klopt dat eigenlijk wel.

Nou, zegt dat hoofd, ik blijf wel op de hoogte van het nieuws hoor! Van de tekorten in olie, voeding en vrijheid, want ik moet weten of ik de hypotheek kan blijven betalen, kan blijven reizen en dan de studie van mijn kinderen nog!

Oké, verstandig. Maar je redt het er niet meer mee.

Er zijn momenten waarop het lijkt of alles vastloopt, stagneert, waarop twijfel en onzekerheid donkere wolken boven je hoofd vormen en je eigenlijk naar de lucht zou willen schreeuwen ‘Ja, verdorie, ga nu maar donderen en bliksemen, dat ontlaadt tenminste!’. Maar de natuur kent zijn eigen verhaal en geeft alleen maar zo nu en dan toe aan de wens van de mens om het te laten stormen. En de stagnatie laat zien dat er iets geblokkeerd is, in jou, in je relaties, je werk, je omgeving, in de algehele stroom van dingen.

Een indiaan, zeggen ze, slaat met zijn hart op de wolken om het te laten regenen. Dat zou wel eens kunnen duiden op een prachtig natuurlijk bewust zijn van het één zijn met de natuur en jezelf op één lijn plaatsen met wat er bedoeld is te gebeuren. ‘Align’ in het Engels.

Het is een omkering van ‘Ik wil dat’. Het is je ervaringen en de sensaties in je lichaam zien als een spiegel van wat er binnenin je gebeurd is of wenst te gebeuren. Het gespiegelde wijst je indirect de weg naar bewust worden van je innerlijk kompas. Elke remming, stagnatie, ophoping maakt je duidelijk dat er iets in de stroom der dingen geblokkeerd is.

Lees verder

Er hangt een zinderende hitte boven het asfalt en de straten zijn leeg. Er zijn weinig mensen op straat omdat er internationaal gevoetbald wordt en veel cafés tuigen geen groot scherm meer op omdat je de wedstrijden ook op een mobiel kan bekijken, het liefst in een auto met de airco aan. En het Indiase restaurant dat tot laat open is zet ons met ons bordje Curry in een donker zaaltje recht tegenover een groot scherm, want de eigenaar wil graag tussen het serveren door de wedstrijd volgen.

Het is zomer nu en ik heb mijn lezing Greeting Giants Moving Mountains gegeven tijdens de Bases International Disclosure Conference in Pewsey. Het verhaal is nu deel van de geschiedenis van de The Bases Project. Er was te weinig publiek in Pewsey tijdens de conferentie als je bedenkt dat veel van de sprekers zich focusten op zaken die onze toekomst mede bepalen. Een van hen, Lucy Wyatt, legde met veel historisch beeldmateriaal uit waarom een negatief beeld van Rusland noodzakelijk is voor degenen die het voor het zeggen hebben en willen houden in Europa. Ze heeft me toestemming gegeven om haar verhaal te uploaden op mijn Rumble- en mijn Telegram-kanaal. YouTube is geen optie helaas, want YouTube censureert nog steeds behoorlijk, zeker als het over Rusland gaat!
Als je hiervan schrikt, zeker naar haar video kijken! Lucy Wyatt on Russia Why the Hostility

En Bases News Lucy Wyatt US Russia must Destroy The Doom Cult March 2025

Selina Stenberg uit Noorwegen dook in haar lezing diep in de verbeelding van onze multidimensionale realiteit in graancirkels en Healer Sean Bondt bracht zijn kristallen schedels vol raadselachtige tekens mee uit Mexico. Maria Wheatley sprak over Elongated Skulls en Dr Amir over de verborgen magie in de taal van Runen. Ja, er waren ook sprekers die hun ervaringen als supersoldier, abductee en bezoeker van underground bases deelden.

Voor sommige mensen blijkt het heel normaal te zijn om door tijd en ruimte te reizen. De meesten die dit soort reizen maken hebben minder plezierige confrontaties ervaren met wat wij buitenaardsen zouden noemen. Toch weten ze hun ontmoetingen om te zetten in wijsheid en inzicht in hoe wij als mensen hier op aarde met elkaar omgaan. Hun visie is opmerkelijk mild. De conferentie bood ze de gelegenheid hun verhaal te delen.

De meeste lezingen van de Bases International Disclosure Conference 2026 zijn straks te vinden op Basestv.com. Mijn lezing Greeting Giants Moving Mountains staat dan op mijn YouTube kanaal en op mijn kanaal op Rumble.

Urgent

Mijn recente ervaringen in Schotland, en met name op de Orkney eilanden in het Noorden en in Glenelg in het Westen van Schotland, inspireren mij om vaker af te stemmen op wat de aarde te zeggen heeft. Bij de aarde horen ook de bergen, de bomen, de elementalen en de wezens die nog geen naam hebben.

Lees verder

Donkere sokken aantrekken bij een lichte spijkerbroek, nee, dat in geen geval! Terwijl ik vanochtend dacht, heerlijk makkelijk, ik spring zo uit bed, hóp, in de kleren die voor het grijpen liggen en ik ga aan het werk, maar nee. Ik trek toch de donkere sokken en de lichte broek maar uit en besluit meteen ook die koude douche te nemen. Alles uit dus, nat worden, afdrogen en dan de lichte sokken aantrekken. Het neemt tijd, maar ik win er tijd mee. Hoe kan dat. Dat kan omdat de hele dag een kleine ergernis met je meeslepen ongemerkt veel energie vreet. Aan grote zaken kun je je ergeren, je kunt er kwaad om worden of er flink ruzie over schoppen, maar dan gaat het om een duidelijke zaak zoals een politiek conflict, het gedrag van de overheid of het onvermogen van alle betrokken partijen om een oorlog te stoppen. Maar het zijn die kleine stekertjes die blijven prikken als kwalijk zoemende muggen. En uiteindelijk gaat het ergeren over in etteren.

Je kunt zeggen waar maak je je druk over. Een kleinigheidje. En gelijk heb je! Maar het zijn die kleinigheidjes die bij mij passen, die mijn karakter kleur geven. En als beeldend kunstenaar ben ik gewend geraakt aan harmonie zien en creëren in kleur, vorm en maat, dus irriteert disharmonie mij, zoals vandaag. En als coach en helder waarnemer van het energieveld in en om mensen is het zelfs nuttig om te zien waar de harmonie ontbreekt. Dan zoek ik de stekertjes op die van hem of haar een minder sprankelend mens maken en werk ik aan het herstellen van de harmonie.

Lees verder

Anders

Het is stil. Stiller dan gewoon stil. Ken je dat, dat je een ruimte binnen loopt en de stilte op je valt, net als hitte dat kan. De stilte is bijna tastbaar aanwezig. En tegelijkertijd is er enorm veel lawaai in de wereld.

Toch is het alsof deze stilte een uitnodiging inhoudt om nog meer naar binnen te keren en de ruimte in jezelf te verkennen, terwijl, en dat is het spannende, je gewoon bezig blijft, actief blijft, in de wereld buiten je. Het is alsof de stilte van binnen door alles wat je zegt en doet, in elk gebaar dat je maakt, heen schijnt. Een stralend mens ben je dan. Klinkt wel goed, hè.

Stil kunnen zijn in een wereld die sneller en luider enorm veel lawaai produceert is meer dan waardevol, alleen, het is een noodzaak.

Blijf alert op verstoringen van je innerlijke rust en stilte, maar ook van je autonomie en je heilige ruimte.

Ik schrijf dat nu zo, omdat het kopje onder gaan in gevoelens van onveiligheid, twijfel en onzekerheid over hoe het nu verder moet, heel menselijk is, nu iedereen met zoveel persoonlijke en politieke conflicten geconfronteerd wordt.

Ik herinner me een tekst die populair was in de zestiger jaren. Desiderata, geschreven door de Amerikaanse dichter en advocaat Max Ehrmann in 1927. Zijn boodschap is nog steeds betekenisvol.

Lees verder

Het is een bijzonder koord waarmee je vastzit aan de vrouw waaruit je geboren wordt, een stevig en tastbaar koord. Deze streng wordt meestal vrij snel na je geboorte doorgeknipt en je houdt er een prachtig litteken in de vorm van je navel aan over. Maar er lopen vanaf, ja vanaf wanneer eigenlijk, zeg, vanaf je conceptie, ook meteen vele onzichtbare verbindingen met deze vrouw en met de man die het zaad leverde. En deze vader en moeder komen uit families waar jij als hun kind ook direct een draadloze verbinding mee hebt, want hun genen zitten immers ook in jou. Alle leden van die families hebben een band met hun gezamenlijke geschiedenis, hun tradities, het geloof en de gemeenschap. Het zijn verbindingen die ze zich niet altijd bewust zijn, maar die wel invloed hebben op jouw gevoel van welkom zijn en je hier thuis voelen.

Jouw verbonden zijn met hun opvattingen kan je ook dwars gaan zitten en opstandig maken. Het soepele lijntje blijkt stijf en een harde kabel te zijn. Energetisch lastiggevallen worden door het trauma van een ander is ook zo’n irritant koord. Als je een beetje durf hebt maak je je daarvan los. Kan pijnlijk zijn, ja.

Deze onzichtbare of energetische koorden doorknippen en je vrij voelen. Dat kan. En daar kun je hulp bij vragen.

Een hypotheek, een contract, een baan, een partner, we zitten allemaal wel ergens aan vast. Je verbindt je vrijwillig aan een partner of baan, maar in het algemeen kun je je daarvan losmaken als je dat wenst. Zelfs je naam en je nationaliteit kun je veranderen.

Lees verder

Het werd me te dol. Vannacht ben ik met flinke wattenbollen in mijn oren naar het kleine logeerkamertje verhuisd om toch een paar uur slaap binnen te halen. De pomp van de boer stampte niet ver van mijn slaapkamerraam onverstoorbaar de hele nacht door. Niet dat ik tegen dat water-uit-de-sloot-pompen ben, maar het geluid is net te laag en luid om te ontkennen, dus het hield me wakker. Tja, gevoelige oortjes hebben heeft zijn voor- en nadelen.

Stilte is een groot goed, dat realiseerde ik me weer eens goed. In een wereld waarin alles steeds luider, sneller en feller wordt, zijn momenten van stilte zeldzamer geworden. Ook de plekken waar je je veilig voelt en je in de stilte jezelf terug kunt vinden zijn schaars. Midden in de nacht op een parkeerplaatsje in een onbekend en donker bos gaan staan mag dan stilte bieden, maar geen veilig gevoel.

Stilte ervaren is belangrijk. Stilte is nodig om je innerlijke balans te hervinden en naar de stem van je innerlijk te luisteren. Stil zijn geeft je hele wezen rust en dat heeft tot gevolg dat je de signalen van je lijf beter gaat voelen.

Lees verder

Moet ik hier echt zijn?
Ik sta op de brug naar het dorp te kijken en vraag me af of het wel klopt. Onder de brug door stroomt een enorme massa bruin water. De huizen in de straat zijn geel grijs uitgeslagen, in de tuinen liggen autowrakken naast brokken puin en de ijzeren poort naar het landhuis op de heuvel zit dicht met een dikke ketting. Het landhuis staat op instorten, het eens zo fiere familiehuis met z’n donkerrode luiken en z’n daverend indrukwekkende entree is z’n glorie aan het verliezen.

Ja, toch, ik moet hier zijn. Hier is dat Italiaanse sterrenrestaurant wat ik zoek! Ik stap het restaurant binnen, maar krijg meteen te horen dat ik twee deuren verder moet zijn, de deur naar de bar. Omdat het restaurant vol zit is daar is een tafeltje voor me gereserveerd. Het restaurant is dan ook niet meer dan een grote ietwat donkere kamer, zeven tafeltjes, wc in de hoek. Ik vind het eerlijk gezegd prima om in de lichte bar te eten! Ik krijg een plek op een olijfgroen bankje uit de zestiger jaren en kijk uit op de bar, de kassa, de rijen wijnflessen, de sigaretten op de bovenste plank en de bakken met lottokaarten. Een beetje vervreemdend, dit decor, maar jee, wat krijg ik een verrassende lunch van wel vijf gangen voorgezet. Plat du jour heet het, maar het is voor mij dé verademing van weken.

Lees verder