Wat knettert het dit jaar in de wereld, in de kosmos, in onszelf! Bijna niet bij te benen. Ach, dat bijbenen doet het hoofd. Het hart en het lijf weten prima hoe ze zich moeten overgeven aan de stroom van gebeurtenissen, ervaringen en sensaties. Klopt dat eigenlijk wel.
Nou, zegt dat hoofd, ik blijf wel op de hoogte van het nieuws hoor! Van de tekorten in olie, voeding en vrijheid, want ik moet weten of ik de hypotheek kan blijven betalen, kan blijven reizen en dan de studie van mijn kinderen nog!
Oké, verstandig. Maar je redt het er niet meer mee.
Er zijn momenten waarop het lijkt of alles vastloopt, stagneert, waarop twijfel en onzekerheid donkere wolken boven je hoofd vormen en je eigenlijk naar de lucht zou willen schreeuwen ‘Ja, verdorie, ga nu maar donderen en bliksemen, dat ontlaadt tenminste!’. Maar de natuur kent zijn eigen verhaal en geeft alleen maar zo nu en dan toe aan de wens van de mens om het te laten stormen. En de stagnatie laat zien dat er iets geblokkeerd is, in jou, in je relaties, je werk, je omgeving, in de algehele stroom van dingen.
Een indiaan, zeggen ze, slaat met zijn hart op de wolken om het te laten regenen. Dat zou wel eens kunnen duiden op een prachtig natuurlijk bewust zijn van het één zijn met de natuur en jezelf op één lijn plaatsen met wat er bedoeld is te gebeuren. ‘Align’ in het Engels.
Het is een omkering van ‘Ik wil dat’. Het is je ervaringen en de sensaties in je lichaam zien als een spiegel van wat er binnenin je gebeurd is of wenst te gebeuren. Het gespiegelde wijst je indirect de weg naar bewust worden van je innerlijk kompas. Elke remming, stagnatie, ophoping maakt je duidelijk dat er iets in de stroom der dingen geblokkeerd is. Je kunt de sterke behoefte krijgen om er achter te komen wát er geblokkeerd is en er vervolgens iets aan doen. Want elke gebeurtenis, emotie, en sensatie is uiteindelijk een weg naar binnen en het hart heet je welkom. Het inspireert je jezelf uit te lijnen met wat je werkelijke intentie is.
De naald van je innerlijk kompas is daar feilloos in. Het toont je welke koers je dient te varen om in harmonie te geraken met wat je hart je aangeeft. De weg naar een staat van bewustzijn die heelheid, vrijheid en werkelijke verwezenlijking van jouw mens op aarde zijn betekenis geeft.
Tja, mooi, maar wat nu als je niet luistert naar de stem van je hart. Want ernaar luisteren kan consequenties hebben. Verlies van zekerheid bijvoorbeeld, of vrienden kwijtraken, of aanzien. Maar waarschijnlijk is verlies van macht en controle een station dat je allang gepasseerd bent, da’s mooi!
De stem van je hart is een mooie uitdrukking, en het gaat natuurlijk over veel meer dan wat je fysieke hart je vertelt. Het raakt aan je verlangen, je passie, het intuïtieve, het tedere, het voorzichtige, het creatieve, het humorvolle. Het raakt ook aan innerlijke wijsheid, je vermogen te relativeren, aan wijsheid.
Nu zoveel mensen op aarde tegelijk de onzekere stappen nemen van de tijd waarin het mannelijke de overhand had naar de tijd waarin het vrouwelijk weer de plek mag innemen die het toebehoort, niet onder, maar náást het mannelijke, wordt elke stap die jij zet gedragen door een buitengewoon geïnspireerd veld van energie. Deze energie ondersteunt je in je koerswijziging.
Voel terwijl je een stap neemt. Niet ruiken, proeven of horen met je fysieke zintuigen, maar weten en voelen met je hele wezen. Wees aanwezig. Creëer de toekomst niet, laat haar tot stand komen door je intentie. Wanneer je hart open is, overstijg je je begrenzingen en trek je als vanzelf de veranderingen aan die bij je passen.
In elke stap die je maakt is het bewustzijn van eenheid te vinden.